Tuesday, January 22, 2019

ජනපති ප්‍රේමදාස සමගින් ආයෙමත් තාත්තා.


මේකථාව වරෙක මම තට්ටයාගේ කොලම ලියන තට්ට මහතයාට පහුගිය අගෝස්තුවේ පැවසුවක් වන අතර නැවත මෙය ලියන්නට මතක් වූයේ වර්තමාන ශ්‍රීලංකාවේ එක්තරා ඉහල පෙලේ දේශපාලන චරිතයක් තාත්තා මුණගැහෙන්නට ලගදී දවසක පැමිණීමත් සමග ය.

එක්දහස් නවසිය අනූදෙක වසරේ දිනක් උදෑසන හයට ට පමණ නිල ඇදුමෙන් සැරසුන පොලිස් නිලධාරීයෙක් නිවසේ විදුලි සීනුව නාදකර හැටි අදටත් මට මතක ය .මම දොර විවර කර මොහොතේ ඔහු ,

පුතා , තාත්තා ඉන්නවද ? යැයි විමසුවා .

මම ඔව් , ආන් .... ඉන්නවා කන්තෝරු කාමරේ යැයි පවසා සිටි අතර අම්මා ද ඒ මොහොතේ කවුදෝ පැමිණියේ කියා බලන්නට පැමිණ මම අසලින් සිටගත්තා ය .

මේ ....ආටිගල මහත්තයාගේ නෝනා වෙන්න ඕනේ . ඔහු පැවසුවා .

ඔව් , මම තමයි .

මැඩම් , ජනාධිපතිතුමා ඇවිල්ල ඉන්නවා ආටිගල මහත්තයා හම්බවෙන්න .

කුඩා මම පුදුමයෙනුත් පුදුමයට පත් වීමි. ඒමෙන් ම තැති ගැන්මට ද පත් වුනෙමි. ඒ මක් නිසා ද යත් ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිතුමා නැමති චරිතය මගේ කුඩා සිතේ සිත්තම් වී තිබුනේ භයානක කෙනෙකු ලෙස ය.

ඒ වන විටත් උප්පති එජාප පාර්ෂව කරුවකු වූ මගේ තාත්තා ඒ වසරේ ම ඉහල පාලනයට නොනැමී රජයේ සේවය අකුරට ඉටුකරපු වරදට එජාපයේ ම ඇතැම් පාලක බලවේගයන් වල උදහසට ලක්ව කලකිරීමෙන් නිවසට වී සිට දුර්භාග්‍ය මත් කාලයක් විය .

ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිතුමා නිවසට පැමිණිවග දැනගත් තාත්තා විමතියට පත් වූ බව මට වැටහී ගියේ ඔහුගේ මුහුණ බැලු විට ය . ජනාධිපතිතුමා ගේ පෙනුම අතිශය ගම්බීර විය. නිවසට පැමිණෙන ඔහුට තාත්තා ආචාර කර විට ඔහු ඔහුගේ අත් දෙකෙන් තාත්තා ගේ ආයුබෝවන් කියූ අත් දෙක අල්ලා ගෙන සිනාමුසු මුහුණින් මෙසේ කීය

"ආටිගල ......... තමුසේ එහෙනම් උන්ට තොවිලේ නටන්න කියල ආව නේද ? "

තාත්තා තව වචනයකුත් කියන්නට පෙරම නැවතත් එතුමා ,

උබල වගේ දහයක් හිටියනම් මට ඇති මේ රට මට ගෙනියන්න . ඒත් උබ මොකද කරේ ?

ජනාධිපතිතුමා තාත්තා ගේ ඇස් දෙස බලමින් කථා කළෝය . ඒ හැම වචනයක් ම නිවාස පුරා ගිගුම් දෙන්නට විය . මමත් අම්මාත් ඔහු දෙස බලා සිටි අතර නිවසේ මෙහෙකාරිය අම්මා ලගට විත් යමක් මිමිනුවාය .

ඔය අතර ජනාධිපතිතුමා අම්මා දෙස බලා සිනාසෙමින් කීවේ "නෝනා මහත්තයා අපිත් උදේට කාල නැහැ තවම" ලෙස ය.

අම්මා පෙරලා පිළිතුරු දුන්නේ "සර් උදේ කෑමට අපිත් එක්ක ඉන්නවනම් කොච්චර් හොදයි ද කියා ය "

ඔය අතර තාත්තා කථාව මැදට පැමිණ ,

සර් .... මම ..... කියද්දීම ,

එතුමා ,

"මම දන්නවා මනුස්සයෝ හැම දෙයක් ම . ඊයේ රෑ තමයි මම විස්තරේ හරියටම දැනගත්තේ .

ඒක තමයි මම මහ පාන්දර ගෙදරටම ආවේ" .

තාත්තා කිසිත් නොකියා බිම බලාගත අතර ,

නැවත වරක් තාත්තා දෙසට හැරුන ඒතුමා ,

"තමුන් හෙට ඉදං වැඩට එන්න ඕනේ .

කරන මිනිහට කරන්න දෙන්නැති උන් පන්නන්න තොවිලේ මම නටන්නම් . "

අනික ඔය ඇමරිකා යන්න හදන වැඩේ අල්ලලා දානවා ටික කාලෙකට .

තේරුනා නෙ... ? කීය .

තාත්තා ද පෙරලා " ඔව් සර් " .කීවේය .

පසුව මද වෙලාවක් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදුනු එතුමා උදේ ආහාරයත් නිවසින් ම ලබාගෙන පිටව ගියේ ආයෙත් ආපු වෙලාවක එන්නම් යැයි කියමින් ය .
එහෙත් නැවත කිසිදා ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිතුමාහට අප නිවසට පැමිණෙන්නට නොහැකි වූ අතර ඉතා අවාසනාවන්ත ලෙස තම දිවියෙන් සමු ගත්තේ රටම  මොහොතකට අරාජික කරමින් ය .

Friday, January 18, 2019

නිමක් නොවූ සංචාරය 04, දබුළු විහාරයේ ටුවරිස් ගයිඩ් වැඩේ,ගිරිතලේ දී මලියා දුන් ආතල් කෝටිය,ගිණිමැලය මැද නොනවතින ගී සමගින් පැරණි පුජානගරයේ සංචාරය සහ බාගෙට හිදුණු පරාක්‍රම සමුද්‍රයේ දිය කෙලිය .

නිමක් නොවූ සංචාරය 01 කොටස මෙතනින්

නිමක් නොවූ සංචාරය 02 කොටස මෙතනින්

නිමක් නොවූ සංචාරය 03 කොටස මෙතනින්


ගුණේ මාමාගේ සුපුරුදු විධාණයත් එක්ක පාන්දර හතරට සීතලේ මාතලෙන් පිටත් උන අපි පිටවෙන්නට මොහොතකට පෙර පන්සලේ නවාතැන් ගත්ත ශාලාව  පිරිසිදු කරලා යන්න අමතක කරේ නෑ. පාන්දර පිට උනාට මොකද අවට නොපෙනෙන තරමේ ඝන මීදුමක් අප වෙලාගෙන තිබුනා . අපේ පරණ බස් එකේ විදුලි පහන් කොහොමත් ම ප්‍රමානවත් උනේ නෑ මේ මීදුම එක්ක හැප්පෙන්න. පාරේ කියල වාහනයක් වත් නෑ . ඉදහිට හම්බෙන ලොරියක් , ටිපර් එකක් අරුනාම . අපේ කට්ටිය හැමෝම වගේ නැගිටලා හිටියා . ජයේ අයියා පොඩ්ඩක් පිටිපස්සට ගිහින් හිටිය නිසා මම ගුණේ මාමා ලගට ගියා මොනවාහරි දොඩවන්න එක්ක . මොකද අපි කොයිම වෙලාවක වත් ගුණේ මාම රියදුරු අසුනේ තනි නොකරන්න තීරණය කරගෙන හිටියේ .

ගුණේ මාමා - දැන් කොහොමද පුතේ කකුල

මම - ටිකක් රිදෙනවා මාමේ , ඒත් ගානක් නැහැ

ගුණේ මාමා - මට හිතාගන්න බෑ ඒ සිද්දිය , වෙලාවට පුතා පැන්නේ . නැත්තම් මෙතන මොනවයින් මොනා වෙයි ද කියන්න බෑ .

මම - ඒක තමයි මාමේ .මලියාගේ වැඩ නේ .

ගුණේ මාමා - මේ හත්ඉලව් මීදුම තවම ඉවරයක් නෑ නේ , නිවී හැනහිල්ලේ එලවන්නත් බෑ . දැන් ටිකටික පෙනවත් අඩුයි නේ පුතේ .

මම - මම එලවන්නද මාමේ ?

ගුණේ මාමා - උබ දන්නවාද පුතේ මේවා එලවන්න ? අනික කාර් එක වගේ නෙවෙයි නේ .


මම නිහඩ වීමි , බසය නාඋල , ලෙනදොර පසු කරමින් ඉදිරියට යන අතර මීදුම කෙමෙන් අඩු වීම අපට මහත් අස්වැසිල්ලක් විය . මට මතක විදියට උදේ හය වෙද්දී පමණ දබුල්ලට පැමිණි අපි අසල කඩයකින් උණු බනිස් කා කහට කෝප්පය බැගින් බීවෙමු . පසුව ජයේ ලොක්කාගේ උවමනාව මත දබුළු රජමහා විහාරය වන්දනා කරන්නට පිටත් උනෙමු . ගුණේ මාමා සහ පිරිවරේ කිහිපදෙනෙකු බසයේ නැවතුන අතර අප විහාරය බලන්නට වන්දනා කරන්නට ගියේ ගුනේ මාමා ට ඉක්මණින් එන පොරොන්දුව පිට ය . දබුලු විහාරයේ සංචාරකයින් ට කියා සිටියේ අපත් මාර්ගඋපදේශකයකු නොමැතිව පැමිණි සුදු ජාතික යුවලක් සහ ඔවුන් ගේ දරු දෙදෙනාත් ය.  ඔවුන් සුහද සිනාවක් මා හා ජයේ ලොක්කා වෙත පෑ අතර ඔවුන් අපෙන් විමසුවේ ඉංග්‍රීසි කථා කරන්නට පුළුවන් ද කියාය  . ජයේ ලොක්කා කෙලින් ම මට කීවේ "මල්ලි මුන් එක්ක කතා කරපං කියා ය" පසුව දැනගත් පරිදි ඔවුන් බ්‍ර්තාන්ය ජාතිකයන් වන  අතර පළමු වර මෙහි පැමිණි අය ය .ජයේ ලොක්කාගේ උපදෙස් මත මම දන්නා තරමින් විහාරයේ අයිතිහාසික වැදගත් කම පහදන්නට වීමි .අප හමුවීම මෙන්ම විස්තර කිරීම මත ඔවුන් බෙහෙවින් සතුටු වූ බව මට වැටහුණි . උතුරු නැගෙනහිර ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් පිලිබදව ද ඔවුන් කනගාටුව පල කර අතර ලංකාවේ සුන්දරත්වය ඔවුන් වශීකර ඇති බව මට තේරුම් ගියේ ය . පසුව අප විහාරයෙන් වෙන්වන මොහොතේ ඔවුන් අප පැමිණි බසය බලන්නට ද පැමිණෙන්නට අමතක නොකලොය . බසයේ "ලේලන්ඩ්" නම දෙස බලා සුදු ජාතික යුවල පැවසුවේ අපේ රටේ පරණ බස් එකක් නේද කියා ය . ඔවුන් අප සැමට ආචාර කර යන්නට මොහොතකට පෙර රුපියල් දහසක් මට දිගුකරේ විහාරයේ මග පෙන්වීම ට  සන්තෝෂමක් ලෙස මෙය තබා ගන්න ලෙස ය . අපේ රටට ආගන්තුකයන් ලෙස සලකා මේ කරුණු කියාදුන්නා මිස මුදල් බලාපොරොත්තුවෙන් එය නොකළ බව කියා මම පෙරලා ඒ මුදල් ප්‍රතික්ෂේප කලෙමි . ඔවුන් නොසෑහෙන ස්තුති කර අපෙන් වෙන් වී ගියෝය .

දබුළු රජමහා විහාරය වන්දනා කර අපි ඉණාමළුව , දිගම්පතන පසු කරමින් හබරණ හන්දියේ මද වෙලාවක් බසය නවතා ගිමන් හැලෙමු. අපේ උන් කිහිප දෙනක් උදේම වැඩ අල්ලන්නට පටන්ගන්නට හැදුවත් ජයේ ලොක්කා ඊට අවසර නොදුන්නේ , පිළිවෙලක් ඇතුව ඔහුගේ නෑ ගෙදර යායුතුය කියූ නිසාය . හබරණ දී මමත් මලියාත් තුවාල වලට නැවත බෙහෙත් දාගත් අතර අනෙක්උන් ටවුමේ රස්තියාදුවක් ගසා පැමිණෙන්නට විය . හබරණින් තේ බී පිටත් උන අපි මොරගස්වැව , මින්නේරි ජාතික වන උද්‍යානය පසු කරමින් මින්නේරිය නගරයට පැමිණියෙමු. එතැන්සිට ගිරිතලේ වැව ට පැමිණි අපි හොදහැටි නාගත් අතර මමත් මලියාත් තුවාල වලට බෙහෙත් දැම්ම නිසා අපේ උන් දිය කෙලින හැටි ඉරිසියාවෙන් යුතුව නරබමින් සිටියේමු .මම මලියාට දෙහි කපන්නට වූ යේ "තෝ බේර ගන්න ගිහිං මට දැන් ආතල් ගන්න බැරි උණා " කියා ය .

මලියා - ඒවගේ ද බං මගේ මළගෙදර ඇවිල්ලා උබල ඔක්කොම මාරි බිස්කට් එකක් කාල , ගොක් කොළ කොඩි වැලක් ඇද්දනම්. මෙන්න මෙහෙ කටවහගෙන මෙයින් ෂොට් එකක් දාපන් බං .

මම - තෝ කියන්නේ ටීක් වෙලා වැවේ පැන්නොත් මට ආයේ බේරාගන්නද ? මම මලියා උරමින් සිටි රොකට්ටුව කටෙන් ඇද වැවට විසි කරෙමි .

මලියා - යකෝ බාගයක් තිබ්බා ..... 

මලියා මාරාවේශ විය .

මලියා - උබලත් එක්ක මොන ට්‍රිප් ද බං , මම යනවා යන්න කියා මලියා මල් මදයෙන් පාරේ යන්නට විය .

මම - උබ කොහෙද යන්නේ ?

මලියා - ගෙදර , නැතුව වෙන කොහෙද .

මම - ආ පලයන් එහෙනම් ....

මලියා -  යනවා තමයි යකෝ .....

කියා මලියා පාරට යන්නට විය . මම  හිතුවේ ඌ සිරාවටම යන්නේ නැතුව ඇති කියා උවද අපි හැමෝම යනකම් මලියා කොලබ සිට පොලොන්නරුව පැත්තට යන කොලබ-පොලොන්නරු බස් එකක් එනකම් ඉන්නවා අපි දුටුවේ හෝල්ට් එකේ දී ය . මලියා කොලබ යන්නට කියා හිටන් ඉන්නේ පොලොන්නරුව පැත්තේ බස් නැවතුමේ ය . කට්ටියටම හිනාව නතර කරගන්නට බැරුව ගියෝය . මුළු බස් එකෙන් ම ලැබුණු හූ හඩ මැද මලියා රෙදි ඇදගෙනම බසයට නගින්නට විය .

පසුව ටික වෙලාවකින්න් මු මර හඩ දී හඩන්නට වූයේ , මලියා ට මැරෙන්නට දුන්නේ නෑ කියා ය . පසුව අම්මා බලන්නට ඕනේ කියා ය . අවසාන වශයෙන් මලියා නැවත හඩන්නට වූයේ උගෙන් ලොකු වරදක් උනා කියා ය . මේ ආදී දහසක් ආතල් මැද පොලොන්නරුව නගරයට පැමිණි අප කෙලින් ම ගියේ ජයේ අයියා ගේ ලොකු තාත්තාගේ ගෙදරට ය . අපිව මහ ඉහලින් පිළිගත් ජයේ අයියා ගේ ලොකු තාත්තා අපේ සංචාරය ගැන අසා පුදුම විය . ජයේ අයියා ගේ ලොකු අම්මා සහ දූවරු වහා අපට රැ කෑම පිළියෙළ කරන්නට විය . ඔය අතර අපේ උන් ජයේ අයියා ගේ ජාමේ බේරිය යුතු නිසා හීණියට ෂොට් එක් අරගෙන ගිනි මැලය වට හිද වැඩිපුර සින්දු කියමින් ආතල් එකක් ගත්තෝ ය . 

බැදපු වැව් මාළු , මයියෝක්කා කිරි මාලුව එක්ක පොල් සම්බල් මෝරු මිරිස් කරල එක්ක කුබුරේ රතු හාලේ බත අපට දිව්‍යලෝක සැප ගෙනාවේය .

පසු දින දිනයේ පුජානගරයේ ඇවිදින්නට යන්නට පෙර උදේට නිවසින් ආහාරය ලෙස මයියෝක්කා සමගින් කොච්චි සම්බලක් ලැබුණු අපි ඒවා ද රස විද නැන්දා දුන් දවල් ආහාරය සහිත බත් මුල් ද බසයට දමාගතිමු . ඔවුන් අප නිසා හරියට මහන්සිවී ඇති බව මම  ජයේ අයියා ට කීවෙමි . පසුව මුළු දිනය පුරා පුජානගරයේ සංචාරය කර අපි වතුර හොදටම හිදී තිබු පරාක්‍රම සමුද්‍රයේ බැස නාන්නට වීමු . මමද තුවාලය අමතක කර හොද හැටි නාගත්තේ ඊයේ ගිරිතලේ දී මට උන පාඩුව පියවාගන්නත්  එක්කම කියා ය . හොදට නාගත් අපි වැව් බැම්මේ සිට හොදට කෑවෙමු . පසුව මනංපිටිය පාළම බලන්නට ගිය අපි හැන්දෑවෙලා නැවත නිවසට පැමිණ අල්ලාප සල්ලලාපයෙන් හැන්දෑව ගතකර රෑ කෑම කලින්ම ගත්තේ හෙට දිනයේ අනුරපුර සංචාරයට යන බැතිබර සිතුවිල්ල පෙරදැරි කරගෙන ය . ගුණේ මාමා පුදුමයට මෙන් කිසිවක් නොකීවේ අනුරපුර යමු කියා කවුරු ඇසුවත් බෑ නොකියන ස්වයං ප්‍රතිපත්තියක එලබ ගැන සිටි බව මම දැනගත්තේ නින්දට යන්නට සුළු මොහොතකට පෙර ය .

නිමක් නොවූ සංචාරය 05 කොටසින් නැවත හමුවෙමු !

Thursday, January 10, 2019

නිමක් නොවූ සංචාරය 03, සීතලයි කිව්ව එන්ජිම,ලබුකැලේ වත්තෙන් ලැබුණු ආගන්තුක සත්කාර,මරණය පෙනීපෙනී රම්බොඩ ඇල්ලට පැන්න රොකට්ටුව බේරපු මෙහෙයුම එක්ක සීතල මාතලේ අමුවෙන් රැයක්.

නිමක් නොවූ සංචාරය 01 කොටස මෙතනින්

නිමක් නොවූ සංචාරය 02 කොටස මෙතනින්

පාන්දර නැගිටිමු කිව්වාට, දැනුන සීතල පාන්දරින් ඇහැරෙන්නට අපිට ඉඩ නොදුන්නේ ය . ගුනේ මාම උදේ හතට විතර ඇහැරිලා අපි වත් ඇහැරවපු එක තමයි මුලින් ම කරේ . හැමදාකම වගේ ගුනේ මාමා මුල් ම රාජකාරිය තමයි බස් එක වටේ පොඩි රවුමක් ගහන එක .  අපි යන්න කියල සුදානම් වෙන අතරේ අරවින්ද ගේ ලොකු මාමා අපිට කන්න කියල සීනිසම්බල් එක්ක පාන් ගෙනත් දෙනවා . අපි හැමෝටම කන්න දෙන්න ඒ මනුස්සයාට හොද වියදමක් යන්න ඇති . කොහොම හරි කට්ටිය දෙයියනේ කියල යන්න බස් එකට නැග්ග . ගුනේ මාමා සුක්කානමට වැදලා කාරියේ ස්ටාට්කරන්න හැදුවට මොකද එන්ජිම සීතලට තවම නිදි ද කොහෙද . කීපවරක් උත්සාහාකරත් බස් එක ස්ටාට්උනේ  නැහැ.

ජයේ ලොක්කා - "මොකද මාමේ" ,
ගුනේ මාමා - "සීතල පලාත් වල දී මෙහෙම තමයි බං . හරි එහෙනම් කට්ටියත් එක්ක තල්ලුවක් දැම්මොත් හොදයි" .  ඒ ගුනේ මාමා ගේ විදානයි .

උදේ පාන්දර කට්ටියත් එක්ක හිරිඇරගන්න කියල තල්ලු කරා ... බස් එක පැන පැන වගේ ගිහිලා මීදුමට අපි අපිවත් පෙන්නේ නැතුව හිටපු වෙලේ බස් එකේ  කළු දුම් ගුලි වලින් අපිව අතරමං කරා වගේ . බස් එක හිමිං ඉස්සරහට යනවා ... අපි හැමෝම බස් එක පස්සෙන් දුවනවා . බලන් ඉන්න අයට හිනාසාගරයක් .

මම - "ගුනේ මාම තල්ලු කරපු එකට ද මෙහෙම කරේ" මම විමසීමි
ගුනේ මාමා -   මේ ජයේ ගේ පැලෑන් නේ පුතේ .

එතකොට තමයි දැනගත්තේ පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට ගෙනියමු කියල තියෙන්නේ ජයේ ලොක්කා කියල . අරවින්ද ගේ ලොකු මාමාලාගේ ගෙදරට ගොඩවුණු අපි හැමෝම අරවින්ද ගේ ලොකු මාමාට ස්තුති කරලා එහෙන් පිට උනා . අරවින්ද නැවතුනා මාමලාගේ ගෙදර . දැන් ගමන යන්න පටන්ගන්නේ ආරම්බයේ දී  හිටි සාමාජිකයන්ගෙන් ඒක් අයේක් නැතුව .

අපි ගෙදර ගත්ත අයට කුලියත් ගෙවලා යතුරු භාර දීලා හක්ගලින් පිට වෙද්දී මට මතක විදියට උදේ නවය පහුවෙලා .  නුවරඑළියේ ටවුමට ආපු අපි නැවත වරක් බෝතල් බැංකුව පුරවන්න කටයුතු කරා. ඒ වගේම ගමනට ඕනේ දේවල් ගන්නත් එක්කම . නුවරඑලිය ටවුමට සමුදුන්න අපි ගමන නැවත වරක් ආරම්භ කරා. නුවර එළියේදී අවට කෙල්ලන් ට උසුළුවිසුළු කර අප දෙස අවට උන් බැලුවේ හරියට වණචාරීන් පිරිසක් බසයක යන දසුනක් බලන පරිද්දේන් ය .

ඔය අතර රවියා කියන්නේ ලබුකැලේ හරියේ පොඩ්ඩක් නවත්තමු කියාය . ඒ උගේ නැන්දා ව බලන්නට ය . කොලබින් පැමිණි අය ලෙස මහා ඉහලින් පිළිගත් අපව බලන්නට වත්තේ බොහෝ දෙනෙක් පැමිණ සිටියා . රවියා වීරයෙක් මෙන් හැම තැනම ගොස් හැමෝසමගම කතාකරන අතර රවියාගේ නැන්දා මුළු බස් එකටම විකුන්නන්න කියල හදන වැඩේ දුන්නා තේත් එක්ක . රවියා අපිට වඩා වයසින් අවුරුදු තුනක් විතර වැඩි ඇති . උපතින් හින්දු භක්තිකයකු වූ ඔහු සිංහල හැසිරවූයේ අපටත් වඩාහොදට ය . රවියා අපේ ගමේ නැවතී සිට පිළියන්දල හෝටලයක වැඩට යන අතර ගමරට පැමිනෙන්නේ වසරකට එක වරකි . අම්මා සහ තාත්තා ඔහුව දමාගොස් ඇත්තේ කුඩා කල වන අතර ඔහුව හදා වඩා ගනුලැබුවේ මේ කියන නැන්දා විසින් ය . නැන්දා කුඩා කෑම කඩයක් පවත්වාගෙන යන අතර ජීවත්වුයේ අපහසුවේන් බව පෙන්නේන්නට තිබුනේ ඇය වටා සිටි ළමුන් පස් දෙනා දැක්ක විටය . එහෙත් ඔවුන් කොලබ සුපිරි පැලැන්තියේ උදවියට වඩා ආගන්තුක සත්කාරයේ පරතෙර ගිය අය විය . හැමටම ස්තුති කර ජයන්ත අයියා සහ අප සැම පිටව යන්නට මත්තෙන් ජයන්ත අයියා කාටවත් නොපෙනනෙන්නට මෙන් රුපියල් දහසක් රවියා ගේ නැන්දා ට දුන්නේ "ළමයින්ට පොත් අරන් දෙන්න අක්කේ " කියා ය . ඒ ජයන්ත අයියා ගේ හැටිය . පැකිලෙමින් ඒ මුදල අතට ගත් ඇය ඔහුට නොසෑහෙන ස්තුති කළාය .

පසුව රම්බොඩ දිය ඇල්ල නරබන්නට ගිය අප මෙහි නාන්නට තීරණය කළෝය . එහෙත් වතුරෙහි ඇති සීතල අපව පසුපසට අදින්නට විය . ඉන් නොනැවතුන අප පළමු බෝතලයේ මුඩියවිවර කරන්නට වූයේ අපගේ තැබෑරුම ජයග්‍රාහී තුන්වන දිනටත් අරබමිනි . ඔය අතර මලියා හදට ගොස් සිටි බව අප කාටත් වැටහුනේ පොර දිය අල්ලට  පටන්ගත් දැක්ක විට ය . මොහොතකින් මලියාගේ මර විලාපය ඇහෙන්නට වූ යේ අප සැම දෙනාම කම්පනයට පත්කරමින් ය . බලද්දී මලියා සැඩ පහරේ ගහගෙන යනවාය . බලන් ඉන්නට දෙයක් නැත . එක්කෝ ඌ බේරා ගත යුතුය නැත්තම් මැරෙන හැටි බලන් සිටිය යුතුය . හිතන්නට දෙයක් නැති තැන මම ද සැඩ පහරට පැන්නෙමි . ප්‍රචණ්ඩ ජලකද සමග පොර බදන්නට බැරි තරම් ය . මලියාව කොහොමාරි බේරා ගත යුතුය යන සිතුවිල්ල පමණක් මගේ හිත තුල ඒ මොහොතේ තිබුණි . මොහොතකින් මම මලියා දෙසට ලං වත්ම මගේ වම් පාදය ගලක වැදුණි . උඩ සිට ගල් කිහිපයකම වැදුණු මගේ කකුල් අත් තවත් වේදනාවට පත්වුයේ මේ ගල වැදුණු විටය . ඒ වේදනා පසෙක තබා මලියා දෙසට තවත් ලංඋනෙමි . උගේ දකුණු ඇත අල්ලා ගත් මම ඌ මගේ සම්පුර්ණ ග්‍රහණයට ගතිමි . ඔය අතර සමීරයා , සහ ජයේ අයියා වතුර පාරේ පහලට ගොඩබිමින් ලන්වන්නට විය . මලියා ව හොදින් ග්‍රහණයට ගත් මම ඌ දෙස බලද්දී ඌට සිහිය නැති වෙලාය .පසුව අපි හැමෝම මලියා ගොඩට ගෙන රෙදි වලින් ඔතන්නට විය . ටික මොහොතකින් සිහිය ආ ඌට නැවත කියන්නේ නාන්න ඕනේ කියාය . ජයන්න අයියා , ගත් කටටම කීවේ "ආටිගල මල්ලි නැත්තම් තෝ මෙලහකටත් පරලොව " කියා ය.

මලියා ගේ වික්‍රමයෙන් පසුව රම්බොඩ ටවුමෙන් කකුලට සහ අතට බෙහෙත් දාගත් මම සහ මලියා නැවත බසයට ගොඩවූයේ ගමනාන්තයවූ මාතලේ යන අදහසිනි . තවලම්තැන්න හරියේ දී ගුණේ මාමා බසය මොහොතකට නතර කරේ විවේක ගන්නට ය . පසුව පුස්ඇල්ලාව ටවුමෙන් දවල් ට කෑ අප නැවත වරක් බෝතල් කඩාගතිමු . වේදනාව අඩුවෙන්නත් එක්ක කියා මම වැඩිපුර බොන්නට විය . මලියා ද එසේම වූ අතර පසුව මම නින්දට වැටුනේ ටික වෙලාවකින් ඇහැරෙන්නට සිතාගෙන ය . ඇහැරුනේ පෙරාදෙනියේ දී ය . මෙහිදී සජීව , චානා සහ අමියා අපට සමු දුන්නේ ඔවුන්ට කොලබ යන්නට උවමනා ය කියා ය . පැමිණි අයගෙන් හතරක් දැනට අඩු ය . අපි දළදාමාලිගාවට නොගියේ බී ගෙන එහි යන්නට සුදුසු නැති නිසාය . නුවරින් කටුගස්තොටට පැමිණි අප ඒ නවය පාර දිගේ කදු වළලු පහුකරගෙන කෙලින්ම පැමිණියේ සුන්දර මාතලේ නගරයට ය . අපගේ නවාතැන වූයේ අළුවිහාරය ය . පන්සලේ බොන එක හොද මදි නිසා එදා රෑ කවුරුවත් නොබීවෝය . කට්ටියත් එක්ක ටවුමෙන් රෑට හොද පදමට කා හෙට ගමන ගැන කතාව පටන්ගත්තේ සුපුරුදු පරිදි ජයන්ත අයියා ය .

ජයේ ලොක්කා - ගුනේ මාමේ අපේ ලොකු තාත්තා ඉන්නේ පොලොන්නරුවේ නේ අපි හෙට එහෙ යං . මොකද කියන්නේ .

ගුනේ මාමා  - අනේ මන්දා බං , වෙලාවකට මට හිතෙනවා මම උබලට රැවටුනාවත් ද කියල . මේක ඉවරයක් වෙන්නේ නැති ගමනක් නේ බං .

ජයේ ලොක්කා - එහෙම කියන්න එපා මාමේ , මාමා කැමති නැත්තම් අපි පිළියන්දල යං .

ගුනේ මාමා  - දැන් මම උබට එහම කතාවක් කිව්වද ? නෑ නේ .... ඇත්තටම මට හරි මහන්සි ජයේ .

ජයේ ලොක්කා - හරි , හෙට මම බස් එක එලවන්නම් . ගුනේ මාමා කොල්ලොත් එක්ක බොන්න . මොකද කියන්නේ .

ගුනේ මාමා  - මේක මට ඇර වෙන උන්ට එලවන්න බෑ ළමයෝ . හරි හරි එහෙනම් පොලොන්නරු යමල්ලාකෝ .

ගුනේ මාමාගේ ගමන ස්ථිර කිරීමත් සමග අපි සැම සතුටෙන් ඉපිල ගියේ කාලෙකින් නොගිය පොලොන්නරුව ට යාමට ය . පාන්දරින් පිටව යන්නට උවමනා වූ බැවින් අපි හැම හොද ළමයි මෙන් අමුවෙන් නිදාගත්තේ හෙට දිනයේ පොලොන්නරු  සිතුවිල්ලත් එක්කම ය .

නිමක් නොවූ සංචාරය 04 කොටසින් නැවත හමුවෙමු !

Tuesday, January 8, 2019

නිමක් නොවූ සංචාරය 02, අනුනමයෙන් බේරුණු වල්අලි ප්‍රහාරය , රාවණා ඇල්ලේ දිය කෙලිය සහ බස් එකේ තෙරක් නැති තැබෑරුම.

නිමක් නොවූ සංචාරය 01 කොටස මෙතනින්


උදේ තුනහමාරට විතර ගුණේ මාමගේ බෙරිහන්දීමත් එක්ක නැගිටපු අපි හතරහමාර වගේ වෙද්දී යන්න පිටත් උනා . යන්න ඉස්සර ඔක්කොම ඉන්නවද කියල බලලා කතරගමින් පිටත් උන අපේ ඊලග නැවතුම් පොළ වෙන්නේ රාවනාඇල්ල බව ජයන්ත අය්යා තීරණය කරලත් ඉවරයි .  අද වගේ වාහන නැති මේ පාර වල නිදහසේ බසය හසුරවන ගුණේ මාමා දැක්කාම මටත් ආස හිතුණා බස් එක එලවල බලන්න. ගමන පටන්ගත්තා විතරයි වගේ ලුණුගම්වෙහෙර පැත්තේ දී එක පාර ගුණේ මාමා බසය නැවත්වනවා . පොල්ලෙන් ගහන්න වගේ බ්රේක් කරලා . මම හිතුවේ මොකෙක් හරි යටවෙලා කියල . බස් එකේ මැද හරියේ හිටපු අපි කිහිපදෙනෙක් රියදුරු අසුන වෙත දුවලා ගියේ  මොකක්ද විස්තරේ කියල බලන්නත් එක්කමයි .

මොකේ ගුනේ මාමේ  ,
බලපන් කෝ පාර මැද ඉන්නේ කවුද කියල ,

බලද්දී හීන්දාඩිය ගලන තරම් , වල්අලි රංචුවක් පාර මැද . බස් එක දිහා බලා ඉන්නවා . ගුනේ මාමා හෙඩ් ලයිට් ඩිම් කරලා සුක්කානමට අත් දෙක තියාගෙන බලන් ඉන්නවා .

ඔතනට දුවගෙන ආපු මලියා කීවේ ,  "ගුනේ මාමේ අපි හෝන් එක ගහමුද කියල "
ගුනේ මාම ගත්කටටම කීවේ , "තෝට අමු කැවිලද? මුන් ඔක්කොම අපිව  සම්බෝල කරයි, උන් යනකම් බලන් හිටහන් , සද්ද නොකර" "මේ උන්ගේ වැයික්කිය නේ පුතේ "
පැය බාගයක් යනකොට උන් හෙමින් කැලේ ඇතුලට ගමන් කරා . අපිත් නිවීහැනහිල්ලේ ගමන පටන්ගත්තා . ආයේ මග නතර කරපු ගුනේ මාමා අයියනායක දෙවියන්ට කොළ අත්තක් එහෙම එල්ලලා නැවත ගමන පටන් ගත්තා . ඒ වෙලාවේ ගුනේ මාම ගේ තැනට සුදුසු නුවන නොවන්නට අපි අද මෙතන නැති වෙන්නත් තිබ්බා කියල අදටත් මට මතක් වෙනවා .

කොහොම කොහොමාරි තණමල්විල හරියට එද්දී උදේට කන්න උවමනාවක් සහ තනමල්විල මල් ගන්න උවමාවකුත් ජයන්ත ලොක්කාට එනවා . කට්ටිය ඇරලා තිබ්බ එකම එක හෝටලේ උදේ කෑම  ගනිද්දී ජයන්ත අයියා කොහෙන්ද පොලිතින් මල්ලක්ක මල් අරගෙන ෂේප් එකේ ඇවිල්ල බස් එකේ ස්ථානගත කරනවා . "තනමල්විල ඇවිල්ලා හිස්අතින් යන්න බෑ නේ නේද බං " ඔන්න ඔහොමයි ජයන්ත ලොක්කා මට කීවේ . ඒ කඩේ මිනිස්සු අපිට ඉහලින් ම සැලකුවා . අද වගේ නෙවේයි ඉස්සර වැඩියේ සංචාරකයෝ නැති මේ පලාත් වලට එන ආගන්තුකයන්ට ඉහලින් සලකන පුරුද්ද එදා වගේ ම අදත් එහෙම්මමයි කියල මට හිතෙනවා .

උදේ පායන ඉර එලියත් එක්ක පාර හරිම ලස්සනයි . කෙලින් පාරේ ගුනේ මාමා හැටට හැටේ පාගානවා . වැල්ලවාය ටවුමට ආපු අපි ගමනට ඕන කරන බඩු එහෙම අරගෙන බස් එකට තෙල් එහෙම ගහගත්තා . ගුනේ මාමා හුලං එහෙමත් බස් එකේ බලලා ගමන පටන් ගත්තා මෙතන ඉදන් දිගටම කන්ද තමයි හම්බවෙන්නේ . වැල්ලවාය ටවුමේදීත් හැමෝම වගේ අපි දිහා විපරමෙන් බැලුවේ වෙන ලෝකෙකින් ගොඩබැහැපු කට්ටියක් දිහා බලන විදියට . කොහොම කොහොමාරි දවල් වෙද්දී රාවනා ඇල්ල ලගට ආපු අපි හෙමින්සීරුවේ රාවනා ඇල්ල පැත්තට අදුන. අද වගේ මේ පැත්ත කාර්ය බහුල නැහැ . අපි විතරයි හිටියේ සංචාරකයන් ට කියල . රාවනා අල්ලේ වතුර අඩුයි . කට්ටිය හොද පදමට නාගත්තා . ඒ වගේම පදමට බොන්නත් . කොහොම නමුත් ජයේ ලොක්කා හොද කල්පනාවේ ඉන්නේ . පැය කීපයක් වතුරේ විනෝද උන අපි වතුරෙන් ගොඩට එන්න පැය කීපයක් ගත උනා . නෑවට පස්සේ හොදටම බඩගිනී . කියන්න වචන නෑ . කන්න කියල කඩයක් වත් අහලක නැහැ . ඇල්ල ටවුමට ආපු අපි ඇති පදමට දවල්ට කාල එහම ගමන පටන් ගත්තා . බස් එකේ පිටිපස්සේ බෝතල් කැඩෙනවා විතරයි ටිකකින් බල්ලදී හිස් . කොහොම කොහොමාරි බණ්ඩාරවෙල ටවුමට ආපු අපි ආයෙත් බෝතල් බැංකුව පුරවා ගත්තා . ඒ වගේම හපන්න ජාතිත් . දෝව රජමහා විහාරය බලමු කියන් හිටියට අපිට පන්සල මග හැරිලා . එක අතකට ඒක හොදයි . බේබද්දෝ සෙට් එකක් පන්සල් යනවට වඩා .

හෙමින් හෙමින් වලිමඩ ටවුමට ආපු අපිට සීතල හුලගන්න වෑයම් කරන්න ඕනේ උනා . ඔය අතර ගුනේ මාම කිව්වේ ටිකක් නැවතිලා යමු කියල . ඒ අවසරයෙන් එලියට පන්න අපේ සෙට් එක එකතු කරගන්න පැයක් විතර කට්ට කන්න උනා. බිම් කරුවලත් එක්ක වැලිමඩින් පිටවුණ අපි හක්ගල නැවතුනේ අපේ නුවරඑලි සම්ප්‍රාප්තිය සටහන් කරන්නත් එක්කමයි . හක්ගල අරවින්ද ගේ ලොකු මාමා හොයාගෙන ගිය අපි දවසක කුලියට ගෙදරක්ම ගත්තා. හවස්ජාමයේ සීතලේ කරන්න තියන එකම වැඩේ ඉතින් බොන එක නිසා නාකියා ගෙන හැමෝම බෝතලේ වටේ සෙට් උනා . අරවින්ද ගේ ලොකු මාමා රෑට කන්න කන්න පාන් අල කිරි හොදි , පරිප්පු එක්ක පොල් සම්බල් ගෙනත් දුන්නා .

හොදට බීගත්ත අපි පාන් සහ උණු උණු අලහොද්දටත් , පරිප්පු එක්ක පොල් සම්බලටත් වගකිව්වේ බීපු ඒ ගැන දෙපාරක් හිතන්නේ නැතුව .  කිලෝමීටර එකසිය පනහක් විතර එලවපු ගුනේ මාම වෙරි මරගාතේ ම වගේ කියන්නේ...



 "ජයේ... ඕ...න් බං නුවරඑලිත් ආ.......ව ..... දැන් උබ මොකද කියන්නේ .... ආ ....? "
ජයන්ත අයියා - "ගුනේ මාමේ මම තවම මාතලේ ගිහිල්ලා නෑ , ආයේ ලංකාවට එන එකත් විශ්වාසයක් නෑ කරන රස්සාවත් එක්ක . ඊලග පාර පෙට්ටියෙන් ද කියන්නත් බෑ ..... අපි මාතලේ යං මාමේ ...... "

උබ ... දෑ......න් ... නුවරඑලිත් ගෙනාව .... දැන් මාතලේ යමං කියනවා ..... හරි එහෙනං යමං ..... උබේ ඔය ආ....යේ යන්න වෙන්නේ නෑ කියපු කථාව මගේ පපුවට පිහියෙන් ඇන්නා වගේ බං .... , යකෝ උබලට ඉස්සර අපි යන්න ඉන්නේ ..... ඔය අවකැපෙන කථා නොකිය හීටිං මෙතන .

කට්ටියම මුහුණට මුහුණ බලාගත්තේ වැඩිමනක් දෙනා නොගිය මාතලේ යන්නට හෙට පුළුවන් වෙනවා යන විශ්මයත් එක්කමය .

නිමක් නොවූ සංචාරය 03 කොටසින් නැවත හමුවෙමු !

Tuesday, December 11, 2018

නිමක් නොවූ සංචාරය 01 .




ඔන්න ආටියා "අනුරාධපුරේ ස්වේච්ඡ සේවය" ඉවර වෙලා ගෙදර ඇවිල්ලා දවසක්වත් නිවීසැනසිල්ලේ නිදාගන්න ලැබුනේ නෑ කියමුකෝ . මිත්‍රසමාගම ට දැනගන්න ලැබිලා ආටියා ගෙදර ඇවිල්ලා කියල . මිත්‍රසමාගම කියන්නේ ඉතින් ඕලෙවල් පන්තියේ ඉදලා උසස් පෙළ , විශ්ව විද්‍යාල සහ රැකියා කරන උදවිය හවස ක්‍රිකට් ගහන්න සෙට් එකට . කොහොම කොහොමාරි ආටියා ගේ පියානන් උදේ වැඩට යන නිසා උන් කිසි අවුලක් නැතුව ගෙදරටම එනවා "යමං ක්‍රිකට් ගහන්න " කියල කියන්න . නිදාගෙන හිටියොත් කාමරේටම පැනලා ඇදගෙන යන්න තරම් උන් හරිම ප්‍රචන්ඩයි.  හරි දැන් වටේ යන්නේ නැතුව කතාව පටන්ගමුකෝ .

එදා ආටියා පිට්ටනියට ඇදගෙන යද්දී , මුන් එකෙක්වත් සෙල්ලම් කරන්නේ නැතුව හෙන සාකච්චාවක් . මම එතනට ආවාම මමත් නිතැතින්ම කථාවට ඈදුණා. කථාව සංචාරයේ යන්න . එහෙමත් නැතිනම් ට්‍රිප් එකක් යන්න . මම ආපු නිසා මටත් වඩාවැඩිමල් රස්සාවක් කරන ලොකු අය පවා කියන්න ගත්තේ "ආටිගල මල්ලි උබම මේකත් ලෑස්ති කරපංකෝ බං"  ලෙස ය . මේ මහ දවල් ඔලුවට පාත් වෙච්චි හෙන ගෙඩිය මොකක්ද කියල ආටියාට තේරුම් යන්න ටික වෙලාවක් ගියා කියමුකෝ . කොහොම කොහොමාරි ඉන්න උන්ගෙන් හැමෝම වගේ යන්න ලෑස්තී . පංති යන උන් , කැම්පස් යන උන් සහ රස්සාකරන උන්  ඒවායෙන් නිවාඩු දාන්නත් සූදානම් කියහන්කෝ.  ඔක්කොම විසිපහක් විතර . සමහර උන් උන්ගේ බොක්කේ ෆිට් උන්ටත් කථාකරලා . ගමේ නේ ..... කොල්ලෝ නේ ... බෑ කියන්නත් බෑ නේ . කවුරු එන්න ඇහුවත් අපි කියන්නේ හා කියල . මේ සෙට් එකේ හිටපු ලොකුම එකා තමයි අපි පොඩි කාලේ ඉතාලි ගිය ජයන්ත අය්යා.  නිවාඩුවට ලංකාවට ආවාම පොර මාසයක් දෙකක් ඉන්නවාමයි . විසි ගානක් ඉන්න නිසා යන්නේ මොකේද කියන එක තමයි ලොකුම අවුල . මේ ගමනට හරියන්නේ බස් එකක් තමයි ඉතින් . බස් එකක් කිව්වාම හැමෝටම ඉතින් මතක් වෙන්නේ අපේ ගුණසිරි මාම . හැමෝම වගේ ආදරේ ට කියන්නේ ගුණේ මාම කියල . එක පාරක් වෙසක් බලන්න කොලබ වටේ ගුණේ මාම ගේ පරණ තනිදොර ලේලන්ඩ් එකේ ගිහිල්ලා කරපු දහදුරා වැඩ නිසා ගුණේ මාම කිව්වේ "මගේ ජිවිතේ තියනකම් තොපි වගේ වසවර්තියෝ රැලක් එක්ක නම් කොහෙවත් යන්නේ නෑ..." කියල. හැබැයි එහෙම කියල ඊලග දවසේ උදේ හම්බුනාම කිසිම දෙයක් මතක නැති ගානට කාතාකරන ගුණේ මාම හිතේ කහටක් නැති කෙනෙක් කියල කට පුරා කියන්න පුළුවන් .

ජයන්ත අය්යා ගත්කටටම කිව්වේ ඔය ගමන් වියදම් ඔක්කොම මං ගානේ . හැබැයි කොහේ හරි දුරක යමල්ලා. ගුණේ මාමගේ බස් එක තියෙනවා නම් නියමයි . ආටිගල මල්ලි උබ තමයි ගුණේ මාමට කතා කරන්න හරියනම කෙනා . වරෙන් මාත් එක්ක යන්න . ජයන්ත අය්යා රතු පාට ගෝල්ඩ් බැජ් CD125 එකට නැගුනේ මටත් කතාකරමින් ය .

අපි යද්දී ගුණේ මාම බස් එක හෝදමින් හිටියේ .

" ආ.... කොහොමද පුතා , ...... ආහ් ජයන්ත මල්ලි මේ පාර වැඩි දවසක් ඉන්නවා වගේ "
"මේ මුන්ව කොහේ හරි එක්කන් යන්න කියල මට කනක් ඇහිලා ඉන්න නෑ මාමේ" ජයන්ත අය්යා ගත් කටටම කියපි .

මම - "අපි ආවේ ගුණේ මාමට බස් එක අරන් එන්න පුළුවන් ද කියල බලන්න"
ගුණේ මාම - කවදද දවස පුතේ ?
මම - ලබන සෙනසුරාදා
ගුණේ මාම -   කොහේද යන්නේ
ජයන්ත අය්යා - කතරගම පැත්තට වගේ මාමේ
ගුණේ මාම - හරි , හැබැයි වෙසක් බලන්න ගියා වගේ නම් බැහැ රජෝ හරිද ?
මම - හරි මාමේ .

කොහොම හරි කියපු විදියට පාන්දර වෙද්දී කට්ටිය සීතලේ පිට්ටනිය ගාවට එනවා එකා දෙන්න . බස් එක එද්දී තුනහමාර විතර වෙන්න ඇති . අපේ ගමනාන්තය කතරගම . යන්නේ රත්නපුර . පැල්ල්මඩුල්ල , උඩවලව වනඋද්‍යාණය දාරේ දිගේ කතරගමට. පරණ බස් එක ගුණේ මාම පරිස්සමට ඒවගේම වේගයෙන් පදිනවා .මම ඇහුවා ගුණේ මාමේ , මෙහෙම යන්න මාමා ට හොද අත්දැකීමක් ඇති නේද කියල (කථාවට අල්ලගන්නත් එක්ක) ,මෙහෙම හිටියට පුතේ මම මහනුවර මහියන්ගනය පාරේ ලංගම දුවපු කෙනෙක් . හොදට යකඩ එක්ක මට්ටුවෙලා තියෙන්නේ . අනික පුතේ මේ බස් එක මම ගැන දන්නවා , මම බස් එක ගැන දන්නවා ... ඉතින් බය වෙන්න කාරී නෑනේ ... නේද ?

උදේ හය විතර වෙද්දී රත්නපුරේ ට ආපු අපිට බෙකරියකින් බාපු ගමන් මාලු පාන් සිනිසම්බල් පාන් ගන්න ලැබුනා . ගුනේ මාමා තේ එකක් එහෙම බීලා කරලා බස් එකට නැග්ගේ මහා උජාරුවෙන් වගේ . නිදාගෙන හිටපු උන් , හමොම වගේ දැන් නැගිටලා . කෑම කිව්වාම ඉතින් කොහෙද වෙන දෙයක් . නිමක් නොවන සංගීතය එක්ක බස් එක දැන් එක පිම්මේ පැල්ල්මඩුල්ල පහුකරගෙන ඉදිරියට යනවා . ජයන්ත අයියා ඉස්සරහා හරස් සීට් එක වෙන්කරගෙන වගේ . පාරේ කෙල්ලෙක් ට යන්න බෑ මුන් කෑගහනවා , ඒ විතරක් නෙවේයි වීදුරු වලින් ඔලුව එලියට දාගෙන බස් එකේ බදට ගහ ගහ තමයි යන්නේ . මේක දකින මිනිස්සු මේ වෙන ලෝකෙකින් ආපු කට්ටියක් දිහා බලනවා වගේ අපි දිහා බලනවා. මුන් එකෙක් ගේ වත් ලජ්ජාවක් ගෑවීලාවත් නෑ . ඔන්න ඕකයි ඇත්තම තත්වේ .

කියන්න කණගාටුයි පිංවතුනී , මුන් කතරගමට එන්න ඉස්සර පළමු බෝතලය කඩා ගත්තා කියහන්කෝ . දැන් මොන වන්දනා ද? කොහොම කොහොමාරි තුනහමාර විතර වෙද්දී කතරගමට ආපු අපිට ඉන්න කියල තැනක් හොයා ගන්න මහන්සිවෙන්න උනේ නැහැ . ගංගාරාමයේ විශ්‍රාම ශාලාවේ නැවතුනු අපි හවස මැණික් ගගට ගිහින් හොද පදමට නාගත්තා . අපි නාන හරියේ කවුරුවත් නාන්නේ නැති නිසා උපරිමේ සතුට විදිමින් නාන්න ගත්ත අපි , ගොඩට එද්දී තමයි දැක්කේ "කිබුලන්ගෙන් ප්‍රවේසම් වෙන්න" බෝඩ් එක .
නාගෙන කාරියේ හැමෝම , කිරිවෙහෙර වැදලා , කතරගම දෙවාලයටත් වැදලා රෑ කෑම හොයන්නත් එක්ක නගරයේ ඇවිදින්න උණා පාන් සහ පරිප්පු රැ කෑමට වේලපහින් ගත්ත අපි බස් එකට ගිහිල්ලා හීනියට බොන්න පටන්ගත්තා . ජයන්ත අය්යා බොන්න දෙන්නේ සීමාසහිතව . මොකද ඉන්නේ පූජානගරයක නිසා . ගුණේ මාමාගේ රස කථා එක්ක හොර බෝතල් පාටිය මද්යමරාත්‍රිය දක්වා ගියා . මහා රෑ ගුණේ මාමා ගෙන් ජයන්ත අයියා අහන්නේ නුවරඑළියේ යන්න ඕනේ කියල . කියන්න සතුටුයි මේ වෙලාවේ ගුණේ මාම නුවර එලි නෙවේයි  , අගහරුට හරි යන්න සූදානම් . "යමු..... ජයේ ... යමු .... හරි ... උබට දැන් ද යන්න ඕනේ ..... මේ ගුනේ එළවලා නැත්තේ කොච්චි , ප්ලේන්උයි , නැවුයි විතරයි හරිද .. මේවා මට මහා වැඩ නෙවෙයි බොල .. ගුනේ මාම ගේ සිනාසාගරයේ  අපි විසි පස් දෙනාම බල්ටිගගහා නෑවේ , හෙට නුවර එළියේ යන සතුටත් එක්කමයි . 

නිමක් නොවූ සංචාරය 02 කොටසින් නැවත හමුවෙමු ! 

Tuesday, December 4, 2018

Andrea



ඔයා ඇයි මෙච්චර ඉක්මනට යන්නේ ? Andrea ඇසුවේ තරමක් කේන්තියෙන් වගේ ය .

තව සතියක් තියෙනවනේ ... මම පෙරලා කීවෙමි .

මට හැමදෙයක් ම එපා වෙලා තියෙන්නේ .

හිතුනොත් මම කොහේ හරි යනවා . කවුරුවත් මාව තේරුම් ගන්නේ නෑ නේ . යැයි කියමින් Andrea නැවත හඩන්නට විය .

මම යනවා , මට පරක්කු වෙනවා . Andrea තම ජංගම දුරකථනය සහ හෑන්ඩ් බෑගය අතින් ගෙන මේසයෙන් නැගිට්ටේ මම දෙස බලාපොපොරෝත්තු කඩවූ මුහුණකින් බැලීමෙන් අනතුරු ව ය .

ඉන්න මම ඩ්‍රොප් කරන්නම් .

නො නීඩ් මෙන් .....

That's Not Nice ...Andrea . මම කීවෙමි

හා හා හා is it ?

මම යනවා කියා පාමංකඩ ගන්ධාර හි බැරිස්ටාවෙන් පිටව ගියේ මට මහත් වේදනාවක් එක් කරමින් ය .

එදා Romance Valley හි සිදු වූ දෙය අනවශ්‍ය දෙයක් බව මාහට වැටහී ගියේ හරියටම දැන් ය . දැන් කරන්නට දෙයක් නැත . Andrea ගේ අපේක්ෂා භංගත්වයට මුලික හේතුව මම ද ? මම වී නම් මගේ හර්දශාක්ශීය මට නිර්දය ලෙස පහර දෙනු ඇත.
තව දුරටත් මෙතන සිටීමෙන් පලක් නොවන නිසා මම වාහනය දෙසට පිය මැන්නෙමි .

වේදනා , දුක් , අතහැරයාම් වල දුක මම හොදින් හදුනන බැවින් තවකෙනෙකුට එසේ නොවෙන අයුරින් ජීවත් වන්නට සිටි මට දැන් මේ කුමක් සිදුවීද ?
අරමුණක් නැති මමත් මගේ රථයත් මැරෙන් ඩ්‍රයිව් එක දිගේ ඔහේ ගමන් කරයි . බම්බලපිටිය හරියේ දී මනස නවතින්නට දැනුම් දුන් බැවින් නවතින්නට තීරණය කලෙමි . බැස යන හිරු මඩලේ වේදනාත්මක කිරණ කදම්බ මගේ ආද්යාත්මය හරහා හරියටම විනිවිද යන්නට විය . පාලුවට ගිය රේල් පාර දෙස බලා සිටි මම රේල් පාරට අඩියක් තබන්නට විය . මොහොතකින් තවත් පියවර කිහිපයක් මග ඉදිරියට ගිය මාඉදිරියෙන් දුම්රියක් පැමිණෙන බව මට දැනුම් දුන්නේ රියදුරාගේ නොනවත්වා ගසන නලා හඩ ය . මම මොහතකින් මාර්ගයෙන් ඉවත් වන්නට සැරසෙන ක්ෂනයෙහි ම දුම්රිය මාඉදිරියෙන් පවනක් මෙන් පියබායන්නට විය . මම හිතුවේ මම දුම්රියට හසු වුනා කියාය . නැත මම තවමත් ජීවත් වනවාය . මම අනාගතය වෙනුවෙන් ජීවත් විය යුතුය. මට තරගයෙන් දිනන්නට උවමනාවක් නැත . එහෙත් මම තරගය අවසන් කර යුතුය . හිත පුරා නැගී විකාර රුප මැදින් මම පයින් රේල් පාර අයින දිගේ ඉදිරියට යන්නට වීමි .

දුරකථනය නාද වූන නිසා මම රේල් පාර දෙසින් මුහුද දෙසට පිය නැග අසල ගල් තලාවක් මත හිදගතිමි .

ඇමතුම මගේ මිතුරා එහමත් නැත්තම් Andrea ගේ ස්වාමිපුරුෂයා ගෙන්ය .

මචෝ , what happened ?

වයි why she crying......... ?

මම මගේ මිතුරාට සියල්ලක් ම පැහැදිලි කර දුනෙමි .

ඔහු විමසුවේ පුළුවන් නම් එහි ගොස් ඇය අස්වසනු හැකිදැයි කියා ය .

ඔහුගේ වචනයට මට පැත්තක තබන්නට නොහැකී වූයෙන් නැවතත් මගේ රථය වෙත ගිය මම හැව්ලොක් සිටි එකට යන්නට පිටත් වීමි .

රිය පදවන අතර මගේ යටිහිත සහ උඩු හිත කරණ සංවාදයකට මම අවධානය යොමු කලෙමි . අවසානයේ මම හැව්ලොක් සිටි එකට පැමිණ ඇය වෙත යද්දී ඇය හොදටම මත් වී සිටියාය .


ඇය වේගයෙන් පැමිණ මා බදාගනිමින් හයියෙන් හඩන්නට විය . ඇයව අස්වස්සන්නට උත්සාහා කර වාර තුනේදීම ඇය මට තර්ජනය කරමින් පැවසුවේ ඇයට හඩන්නට උවමණා වග ය . මම කිසිත් නොකීවෙමි . ඇය එක් පැත්තකින් නිවැරදි විය යුතුය . අනෙත් හැම පැත්තකින් ම මම වැරදි කරුවාද විය යුතු ය . එහෙත් මට දැන් කරන්නට දෙයක් නැත ඇය මට වචනයක්වත්කතාකරන්නට  අවස්ථාවක් නොම දෙයි. පැය දෙකක් පමණ යනතුරු ම සෝෆාවේ සිටි ඇයට නින්ද යන්නට විය . සුළු වෙලාවකින් ඇය ගැබුරු නින්දකට වැටුනාය . පසුව මම සෙමෙන් ඇය ඔසවාගොසින් ඇය කාමරයේ ඇදේ තැබුවාය . පසුව ටික වෙලාවක් ඇය ගේ හිස අතගා මම කාමරයෙන් පිටව අසල තිබු සදලුතලය වෙත පියමන්නෙමි . කොලබ නිරුවත් අහස කල්පනා සාගරයේ ගමන් කරන රුවල් නවකට සුළග නමැති සිතුවිලි පෝෂණය කරන්නක් විය .

වෙලාව මධ්‍යම රැය පසු වී පැයක් පමණ වීය. Andrea තවමත් සුව නින්දක ය . ඇය මෙසේ හෝ සිටින එක මට සැනසීමකි .මගේ නින්ද මා අසලක වත් නොතිබූ බැවින් ආලින්දයේ සෝෆාවෙන් නැගිට  මම කෝපි කෝප්පයක් සාදාගනිමින් සිටින විට ඇය නැගිට මා අසලට පැමිණියාය .

you need one ? මම විමසුවෙමි

Yeah , ඉෆ් යූ කැන් ? ඇය පිළිවදන් දුන්නාය .

කෝපි කෝප්පය අතැතිව මම ඇගෙන් නික්මී සදලුතලය වෙත ගමන් කරෙමි . ඇය ද මොහොතකින් මා අසලට පැමිණ මගේ උරහිසට ඇයගේ හිස තියා අහස දෙස බලමින් පැහැදිලි නැති ගීතයක් සියුම් හඩින් මුමුනන්නට විය . පසුව ඇය අයගේ කෝපි කෝප්පය බිම තියා මගේ දකුණු අතේ උඩ බාහුව ඇයගේ අත් දෙකෙන් සෙමෙන් මිරික්කන්නට විය . ඒ උණුසුම සොයන්නට බව මට වැටහී ගියේ ය .
පසුව Andrea මා සිප ගන්නට සැරසුනත් මම එයට අනුබල නොදුන්නෙමි . මට තවදුරටත් ආත්ම වංචාවේ නිරත වන්නට බැරිය. මම සමුගත යුතුය . නැවත නොයෙන්නට ම සමුගත යුතුය . ඇය කොතරම් සුන්දර උවත් මේ මොහොතේ ඇය කෙරෙහි කිසිම සිතුවිල්ලක් මා සිතේ නොඋපදී . ඒ එසේ වන්නේ ඇය වෙනුවෙන් ය . මා , මාගැන සිතුවානම් මෙතන සිදුවන්නේ වෙනම දෙයක්ය . ඒ දේ නැවත ඇය සමග නොවිය යුත්තක් ම ය. මම ආත්ම දමනය සුළුවෙන් හෝ පුහුණු විය යුතු ය . ඒ ඇය වෙනුවෙන් ය . ඇය තවදුරටත් මාහට තුරුළු වෙයි . එහෙත් මම , ඇය වෙනුවෙන් නැගීසිටිය යුතුය . එය ඇයට මේ මොහොතේ නොවැටහෙන්නේ ඇය ආදරයෙන් මත්ව ඇති බැවින් ය . මම ඇය ගේ සිත සැනසිය යුතු ය .ඒ ඇය සමග නිදි වැද නොවේ .

ඒ ............ ඇයගෙන් වෙන්ව ගොසිනි . 

Friday, October 26, 2018

අනුරාධපුරේ ස්වේච්ඡ සේවය , පුරාවිද්‍යා මහත්තයා , අභයගිරිපුරාවිද්‍යා කැණීම්, බසවක්කුලම වැව අසල ඉංග්‍රීසි පන්ති සමග ආයෙමත් තාත්තා



ටික කාලයක් නොලියා සිට නැවත ලියන්නට යාම මහත් අපහසු කර්ර්යයකි . ඒ කොහොම වෙතත් ලියන්නට කියා කිහිපවරක් පණිවුඩ එවූ සොඳුරු සඳවතීට වුනු පොරොන්දුව නිසා පොස්ටුව මෙතනින් පටන්ගන්නට ආටියා සූදානම් වෙනවා ය . මේ කථාව කාලයක් තිස්සේ ලියන්නට හිතන් හිටි ඒත් ලියන්නට නොහැකිවුනු තාත්තා ත් මගේත් රසකතා වලින් තවත් එකක් ය . ඔහේලාට තාත්තා ගැන මෙතන අමුතුවෙන් විස්තර කරන්නට දෙයක් නැති බව මෙහි එන යන කොමෙන්ට් කරන අය දෙස බලද්දී කියන්නට පුළුවන් ය. ඔය අතර මෙහි අලුතෙන් පැමිණි අයෙක් මේ යකා කියන්නේ මොන දෙමළයක් ද කියා නොදන්නා නිසා පරණ තාත්තා පොස්ට් ටිකක් මෙතන සටහන් කරනවා ය .

මගේ තාත්තා සහ රැකියාව
බාස්කට් බෝල්,පොලිස් හෙල්ප් සහ තාත්තා
රශ්මි සමග ආටියා ගේ බ්‍රිස්ටිෂ් කවුන්සිල ගමන සහ තාත්තා ගේ හැබෑ චිත්‍රපටි ජවනිකා.

තාත්තා උසස් පෙළ ඉවර උනදවසේ හවස විස්තර කතා කරමින් සිටි මොහොතේ මගෙන් විමසුවේ ,  මොනවා කරන්නත් ට්‍රිප් යන්නත් කලින් පුතා සමාජ සේවා කටයුතු වලට මම සහභාගී විය යුතු බවය .මගෙන්  විමසුවේ කරන්නට කැමති මොනවද කියා ය . මම ගත් කටටම කීවේ එහෙම කරන්නට මට බෑ කියා ය .

ඒ දෙබස මෙසේ ය ,

තාත්තා :- පුතා මිනිස්සුන් ට උදව් කරන්න ඕනේ . ඒක අනිවාර්යයයි !

මම :- මම මොනවා කරන්නද තාත්තා

තාත්තා :- ඔයා කැමති මොනවගේ දෙයක් කරන්නද ?

මම :- මොකක් හරි ස්වේච්ඡ සේවයක් , රතුකුරුසේ වගේ ? නැත්තම් පුරාවිද්‍යා වැඩ වලටත් මම ආසයි .

තාත්තා :- මම දන්නා පුරාවිද්‍යා මහත්තයෙක් ඉන්නවා අනුරාධපුරේ , මම අහල බලන්නම් .

පසු දවසේ උදේ තාත්තා මට පැවසුවේ අනුරාධපුරේ යන්න සූදානම් වෙන්න කියා ය .

මම :- මොකක්ද කරන්න තියෙන්නේ ගිහිල්ලා තාත්තා ?

තාත්තා :- ජේතවනාරාමයේ , අභයගිරියේ වැඩ වලට මිනිස්සු නැහැල්ලූ , ඔයා ගිහිල්ලා උදව් වෙන්න . මම වියදමට සල්ලි ටිකක් දෙන්නම් . එහෙ ගිහිල්ලත් මෙහෙ වගේ නටන්නේ නැතුව කරන දේ  කරන්න . තේරුනාද ?

කොහොම කොහොමාරි ආටියා අනුරාධපුරේ යන්න කොටුවට එනවා . යන්නේ කෝච්චියේ . යන්න එන්න කියල තිබ්බේ තාත්තා දුන්න රුපියල්දෙදාහ විතරයි . ඒ මදිවට මගින් මගටම කිව්වා ස්වේච්ඡ සේවකයන්නට දෙන දීමනාව ගන්න එපා කියල . කෝච්චියේ ඉදගන්න හම්බුන නිසා කරදරයක් නැතුව අනුරාධපුරේට එන්න ලැබුනා . ඔය අතර මම ඉදගත්ත තුන්වෙනි පන්තියේ ආසනයේ (මුහුණට මුහුණ තිබෙන) ඉදිරිපස මැදිවියේ යුවලක් සහ මගේ වයසට සමාන ගැහැණුළමයෙක් ද හිටියා . ඒ තාත්තා සහ අම්මා ඒගොල්ලන්ට කන්න ගෙනාපු සීනිසම්බල් පාන් මටත් කන්න කියා දුන්නා . ඔය අතර ඒ තාත්තා විමසුවේ,  පුතා මේ කොහෙද යන්නේ කියා. මම සම්පුර්ණ විස්තරය කියූ විට ඔවුන් තිදෙනා ම පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් වූනෝය . "මෙහෙම තත්තාලා තවමත් ඉන්නවා නේද එහෙනම් , හාමිනේ? " ඔහුට කියවිණි .

පුතා මමත් අනුරාධපුරේ . අපිත් ගුරුවරු . මම ප්‍රින්සිපල් කෙනෙක් . අපේ දුව මේ . එයා මේ අවුරුද්දේ උසස් පෙළ ලිව්වේ . ඔය ආදී වශයෙන් විස්තර කියන්නට විය .

පුතා කොහෙද නවතින්නේ ? තවම තැනක් නෑ සර් . පුරාවිද්‍යා මහත්තයා ගෙන් අහන්න ඕනේ .

තැනක් නැත්තම් අපේ ගෙදර උනත් නවතින්න පුළුවන් . ඉන්න මම ඇඩ්රස් එක ලියලදෙන්නම් .

ඔවුන් සියලු දෙනා මට ඉතා හිතවත් උනේ මටවත් හිතන්න බැරි විදියට ය . ඔවුන් වචනයේ පරිසමාර්ත අර්ථයෙන් ම අව්යාජ මිනිසුන් වූ හ.

දුම්රිය අනුරාධපුරේ ට ලගා වන විටම යකඩ කටින් මෙලෙස දැනුම් දුනි .

"මෙම දුම්රියෙන් පැමිණි මගීන් වෙත කෙරෙන දැනුම් දීමයි . කලන ආටිගල යන අය කරුණාකර දුම්රිය ස්ථානාධිපති මෙහෙයුම් කාර්යාලයට පැමින්නෙන්න "

ඉපදිච්ච දවසේ ඉදං කෝචි වල ගිහිල්ලා තියෙන මට මෙහෙම නිවේදනයක් ඇහුනේ පළවෙනි වතාවට . අනික කියන්නේ මගේ නම .  ඒ දවස් වල යුද්දේ තිබ්බ නිසා හමුදාව පොලීසිය දුම්රිය ස්ථානය පුරා ඉන්නවා . හැමෝගෙම බෑග් චක් කරනව . කෝච්චිය අනුරාධපුරේ නවත්වලා වව්නියා යන්න පෙට්ටි තුනක්ද කොහෙද කෝච්චියක් තියෙනවා . හැමෝම ඒකට මාරුවෙන්න ඕනේ . දුම්රිය ස්ථානය හරිම කාර්ය බහුලයි . ඔය අතරම මම ම්රිය ස්ථානාධිපති මෙහෙයුම් සොයාගෙන යද්දී , අර ගුරු දෙපොළ මගේන් විමසුවේ , පුතා මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ද ? ඉන්න මමත් එන්නම් .

අපි දුම්රිය ස්ථානාධිපති මෙහෙයුම් මුණගැහෙද්දී , ආ ... මේ ආටිගල මහත්තයා ගේ පුතා වෙන්න ඕනේ ?

මම :- ඔව්  මම තමයි .
දුම්රිය ස්ථානාධිපති:- තාත්තා මට විස්තරේ කිව්වා . පුරාවිද්‍යා මහත්තයා හදිස්සි වැඩ වගයක කිව්වා . එකයි එන්න බැරි උනේ . පුතා දැන් කෙලින්ම යන්න අභයගිරියට . ඒ මහත්තයා එතන ඉන්නවා .මොනවා හරි උදව්ව්වක් ඕනේ නම් මට කියන්න හරි ද . ආ යන්න විදියක් , ඔහොම ඉන්නකෝ කියා රාජකාරි මාරුවන පොලිස් රථයට විස්තරය කියා මට එයට ගොඩ වෙන්න ට කියා දැනුම් දුන්නා ය . එතුමා ට ස්තුතී කර මම දුම්රියේ දී මුණගැසුන මගේ හිතවත් ගුරු දෙපොලටත් සමු දුන්නේ නැවත ඔවුන් හම්බවෙන්නට එනවා කියා පොරොන්දු වූ පසුව ය .

මම අභයගිරියට ගිය පසුව පුරාවිද්‍යා මහත්තයා හොයා ගන්නට පොලිස් නිලදාරීන් දේපොළ මට උදව් කළෝය. අවසානයේ ඔවුන්ට ද ස්තුති කොට සමු දුන් මට ඔවුන් කීවේ මොනවහරි දෙයක් වෙන්න ඕනේ නම් කියන්න කියා ය . පසුව පැමිණි  පුරාවිද්‍යා මහත්තයා  මා පිළිගත් අතර ඔහු නැවතී සිටින බසවක්කුලම වැව අසල ඇති පන්සලේ මටද නවතින්නට පුළුවන් කියා පැවසුවේ ය . ඒ අනුව ඔහුගේ රැලේ බයිසිකලයෙන් අප දෙදෙනා ම නවාතැනට යන්නට පිටත් විය . ප්‍රමානයෙන් කුඩා සිරුරක් ඇති පුරාවිද්‍යා මහත්තයා ට බයිසිකල් පොල්ලේ ඉදගන්න කියා මම පාගන්නට පටන්ගතිමි .  පසුව පන්සලට පැමිණිමා නායක හාමුදුරුවන් ට හදුන්වා දෙන්නටද  පුරාවිද්‍යා මහත්තයා අමතක කරේ නැත .

නායක හාමුදුරුවන් :- මේ පුංචි මහත්තයා ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ලොකු පිංකමකට නේද . එහෙනම් නාකියා ගෙන එහෙම එන්නකෝ පිරිත් නුලක් බදින්න .
මම :- හොදමයි අපේ හාමුදුරුවනේ .

පසුව අසල තියෙන වැවට ගොස් හොද හැටි නාගත් මමත් පුරාවිද්‍යා මහත්තයත් රෑ ට කන්නට පාන් ද අරගෙන පන්සලට ගියේමු .  පසුව මම නායක හාමුදුරුවන් හමුවී  පිරිත් නුලක් බැදගෙන නැවත පන්සලේ නැවතී සිටින කුටියට ගියේමි . ඒ යද්දී පුරාවිද්‍යා මහත්තයා කන්නට කියා පුංචි බුමිතෙල් ලිපේ පරිප්පුවක් උයනවාය . මම ද පොල් ගා දී උදව් කර අතර පසුව රෑ කෑම ගනිමින් හෙට දිනයේ වැඩ පිළිවෙල ගැන මට කරුනු පැහැදීලි කර දුනි . වැඩපිළිවෙලේ මට කරන්නට තිබුනේ වෙහෙරේ සංවර්ධනයට ගෙනා ගඩොල් අදින එකය . තවද වෙහෙරේ වැවී ඇති ගස් කපන්නට මෙන් ම , පුරාවිද්‍යා කැණීම් කරන තැන් වල ඉවත ලන පස් කූඩ වලින් ගෙන ඉවත් කිරීමත් ය .

පසුදා උදේ පුරාවිද්‍යා මහත්තයත් සමග අභයගිරියට යද්දී හැමෝම වගේ පාන්දරින් වැඩ පටන් ගෙන ය . පුරාවිද්‍යා මහත්තයා නිලධාරීන්ගේ සිට සුළු සේවකයන් ට ද මා හදුන්වා දුන් අතර හැමෝගෙම මුහුණේ තිබුනේ විශ්මයකි . කොහොම කොහොමාරි පළමු සතියේ අවසන් වෙද්දී අත පය වේදනා මෙන්ම අතේ වූ තුවාලද රැසකාටද ආටියාට මුහුණ දෙන්නට සිදු විය . සෙනසුරාද , ඉරිදා වැඩ නොමැති වීම මට මහත් අස්වැසිල්ලක් විය . පන්සලේ නායක හාමුදුරුවන් මට යෝජනා කරේ , ඔය පුංචි මහත්තයාට පුළුවන් නම් මේ ඉන්න පොඩි කොල්ලෝ කෙල්ලන් ට ඉන්ගිරිසි පොඩ්ඩක් කියල දෙන්න කියා ය . තවද ඉරිදා දහම් පාසලේ උගන්නන්නටද එන්න කීවෝය.  එදා සෙනසුරාද පන්සලේ දී මට හදිස්සියේ ම දුම්රියේ දී මුණගැසුන මගේ හිතවත් විදුහල්පති තුමා නැවත මුන ගැසුනේ ය . මම පන්සලේ නැවතී සිටිනවා කියද්දී ඔහු සතුටු විය . පසුව රෑ කෑමට මටත් පුරාවිද්‍යා මහත්තයාටත් එහි එන්නට ආරාධනා කලේ ය.   ඒ රාත්‍රි කෑම වේල අදටත් මතකය . විශේෂයෙන්ම ඒ රස . ඔය අතර විදුහල්පති තුමාගේ දියණිය සමග කථා කරන්නටද අවස්ථාවක් ආටියා පාදා ගන්නවාය . ඇය විශ්වවිද්‍යාලයට යාමට සූදානමින් සිටින බව ඇය ගේ කථා වෙන් මට වැටහී ගියේ ය . පසුව ඇය මට මහත් කුළුපග විය . ඇය ට මම කීවේ පොඩි අයට ඉංග්‍රීසි උගන්නවන්නට තීරණය කර බවත් , ඉරිදාට දහම් පාසලේ උගන්නන්නටද තීරණය කර බවත් ය. ඇය ද දැන් වසරක වෙලේ සිට දහම් පාසලේ උගන්නන බව පැවසුවා ය .

කාලය කෙමෙන් කෙමෙන් ගෙවී ගියේ ය .  අභයගිරියට මෙන්ම බසවක්කුලම වැව අසල ඇති පන්සලටද මම නැතුවම බැරි චරිතයක් විය . රුක්ෂිකා (විදුහල්පති තුමාගේ දියණිය) ටද එසේම විය . එහෙත් කොලබ කෙල්ලන් මෙන් නොව යම් තරමක් දුරින් සිට ආස්රය කරන්නට ඇය හැමවිටම කල්පනාකාරී විය . සමහර දවස් වලට හවස අපි කිහිප දෙනෙක් බසවක්කුලම වැව තාවුල්ලේ සිට එක එක දේවල් කතා කළෙමු . ඔය අතර ඉතිහාසය ,සාහිත්‍ය සහ කලා වට මුල්තැනක් දුනෙමු . ඔය හැම කතාවකම කථානායිකාව වූ යේ ඇය ය . දැන් සම වයසේ යහළු යෙහෙලියන් රැසක් මට සිටි අතර ඔවුන් සියල්ලෝම වචනයේ පරිසමාර්ත අර්ථයෙන් ම අව්යාජ අය විය.  කුඩා දරුවනට ද මම නැතුවම බැරි විය. ඔවුන් ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගත්තේ මහත් ඔනෑකමකින් ය.තවද ඔවුන් දිනෙන් දින ඉංග්‍රීසි දැනුමෙන් පරිපුර්ණ විය .දිනක් අභයගිරිය නැරබීමට පැමිනි ස්වීඩන් ජාතික සංචාරක කන්ඩායමක් අප කරන වැඩ දෙස බොහොම උනන්දුවෙන් බලා සිටි අතර මම ඔවුනට අපේ වැඩපිළිවෙල සහ මෙහි ඉතිහාසය වටිනාකම් පහදා දුනෙමි . මහත් සේ සතුටට පත් ඔවුන් පසු දින තම කන්ඩායමේ 48 දෙනා සමගම උදව් කරන්නට පැමිණියේ පූරාවිද්‍යා මහත්තයාත් ,  නිලධාරීන්ගේ සිට සුළු සේවකයන් දක්‌වා වූ සියලු දෙනා පුදුම කරවමිනි. ඒ හැමෝම සිතුවේ මෙය මහා ලොකු දෙයක් කියා ය . එහෙත් මට ඒ සදහා වැය වූයේ අවංක සිනාවකුත් තවත් වචන කීපයක් පමණක් ම ය.


දිනක් රුක්ෂිකා සවසක වැව තාවුල්ලේ කථාකරමින්  සිටි අතර හදිස්සෙයේ ම මගෙන් විමසුවේ
"අය්යාට කොළබ අමතක කරන්න බැරි කෙනෙක් ඉන්නවා ද " ?
මම ගත් කටටම කිව්වේ " ඔව් නංගි අම්ම තාත්තා" ..........
"නෑ අය්යා , අය්යාට කරනේ වැටහුනේ ණෑ නේ
" මම ඇහැව්වේ අය්යා යාලු වෙලා ද ඉන්නේ  ගැණු ළමයෙක් එක්ක "
" තවම නෑ නංගි " ,
"ඔයා ට" ?
"අම්මෝ ...මම බයයි අය්යා ඕවට"
"අප්පච්චි මාව පන්නයි ඔව්ව කරන්න ගියොත්"
එදා ඇය යමක් කියන්නට සැරසුණු බව මට වැටහී ගියත් මම ඇය ඒ සදහා අනුබල නොදුන්නෙමි . රුක්ෂිකා මගේ සම වයසේ සුන්දර යුවතියක් විය .
එදායින් පසුව නැවතත් කිසිම් දිනෙක අප ඔය ගැන කතා කරන්නට නොගියෙමු .

මාස කිහිපයක් ගෙවුණු තැන මට අනුරාධපුරේන් පිටත්ව යන්නට සිදු විය . මම පිටත් වන්නට පෙරදා පූරාවිද්‍යා මහත්තයාත් ,  නිලධාරීන්ගේ සිට සුළු සේවකයන් දක්‌වා වූ සියලු දෙනා මහත් සේ දුක් විය . මම තේ වෙලාවේ සමුගන්නට පෙර ඔවුන් ට කතා කර විට ගැහැණු පිරිමි සියල්ලෝම හඩා වැලපෙන්නට විය . පන්සලේ ද එදා හවසම මගේ ඉංග්‍රීසි පන්තියේ කුඩා දරුවන් ද දහම්පාසලේ දරුවන් ද ඒ අයගේ දෙමාපියන් ද මගේ සම වයසේ මිතුරු කැල මෙන්ම මගේ හිතවත් ගුරු දේපොළ ද මහත් සංවේගයට පත්විය . හැමගේම නෙත් කදුලෙන් තෙත් විය . එය මටද දරාගැනීමට තරම් අපහසු වේදනාසහගත සමුගැනීමක් විය . රුක්ෂිකා සුදු කොළයක ලස්සන කුරුළු ජෝඩුවක් සහිත තම අතින් ඇදී සිතුවමක් මට තෑගී කරාය . "අය්යාට ජය ශ්‍රීමා බෝ හාමුදුරුවන්ගේ පිහිටයි" කියා මට සුභ පැතුවා ය . 


ජනපති ප්‍රේමදාස සමගින් ආයෙමත් තාත්තා.

මේකථාව වරෙක මම තට්ටයාගේ කොලම ලියන තට්ට මහතයාට පහුගිය අගෝස්තුවේ පැවසුවක් වන අතර නැවත මෙය ලියන්නට මතක් වූයේ වර්තමාන ශ්‍රීලංකාවේ එක්තරා ඉහ...